«مور» در لغت به معناى حرکت سريع و دورانى، امّا نامنظّم و گرداب‌وار است، آن گونه که باد، گرد و غبار را در هوا مى‌پراکند و درهم مى‌پيچد.
«خَوْضٍ» در اصل به معناى ورود در آب و عبور از آن است ولى در اصطلاح، به موردى گفته مى‌شود که انسان در مطالب بيهوده و باطل وارد شود.
کلمه «دع» به معناى راندن همراه با خشونت است. چنانکه قرآن در سوره ماعون يکى از نشانه‌هاى تکذيب دين را، طرد يتيمان مى‌داند. «أَ رَأَيْتَ الَّذِي يُکَذِّبُ بِالدِّينِ فَذلِکَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ»
همه هستى براى انسان آفريده شده است و همين که پرونده انسان در زمين بسته شد،
جلد 9 - صفحه 280
بساط هستى نيز جمع مى‌شود. «تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً» در جاى ديگر نيز مى‌خوانيم: ما سفره آسمان را همچون طومار، درهم پيچيده و جمع مى‌کنيم. «نَطْوِي السَّماءَ کَطَيِّ السِّجِلِّ» «1»
ثابت و پابرجا تنها خداست. آسمان‌هاى محکم هفتگانه «وَ بَنَيْنا فَوْقَکُمْ سَبْعاً شِداداً» «2» نيز سست مى‌شود و به صورت امواجى متحرّک در مى‌آيد، «تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً» و کوه‌هايى که سبب استقرار زمين بودند: «وَ جَعَلْنا فِيها رَواسِيَ شامِخاتٍ» «3» آن روز بى‌قرار و سست و روان مى‌شوند. «وَ تَسِيرُ الْجِبالُ»