تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مُتَّکِئِينَ عَلى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ «20»
«1» اصول الکافى ج 2 باب الخوف و الرجا حديث 6 ص 56.
جلد 12 - صفحه 301
مُتَّکِئِينَ عَلى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ: در حالتى که تکيه کنندگان در بهشت بر تختهاى به زر بافته بهم پيوسته و در برابر يکديگر نهاده.
پس از خطاب، التفات به غيبت نموده فرمايد: وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ:
و تزويج گردانيديم ايشان را به زنان سفيد اندام گشاده چشم يا زنانى که سفيدى چشم آنها در نهايت سفيدى و سياهى آن در نهايت سياهى.
کفاية الموحدين- جلد 4 در ذيل حديثى از حضرت صادق عليه السّلام راوى عرض کرد: حور العين از چه خلق شده‌اند؟ فرمود: از خاک بهشت نورانيه که ديده مى‌شود بدن آنها از وراء هفتاد حله، و ديده مى‌شود مغز ساق ايشان از هفتاد حله، و کبد حور العين آئينه مؤمن خواهد بود. راوى عرض کرد:
سخن گويند به اهل بهشت؟ فرمود: بلى سخنانى گويند که نشنيده باشند خلايق شيرين‌تر از کلام ايشان. عرض کرد: چه مى‌گويند؟ فرمود: گويند به اصوات و نغمات دلربا: مائيم خالدات در بهشت که هرگز مرگ براى ما نباشد، و مقيمات که هرگز انتقال نکنيم، و راضيات که هرگز به سخط درنيائيم، خوشا حال کسى که خلق شده براى ما و خلق شديم ما براى او، و مائيم کسانى که اگر ما را معلق نمايند در ميان آسمان و زمين هر آينه خاموش نمايد نور ما آفتاب و ماه را و هر آينه مى‌پوشاند چشمها را که طاقت ديدن ما ندارد «1».