تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَمْدَدْناهُمْ بِفاکِهَةٍ وَ لَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ «22»
بعد بيان مزيت نعمت خود را به اهل ايمان فرمايد:
وَ أَمْدَدْناهُمْ: و بيفزائيم مر متقيان را يعنى زياده بر آنچه آرزو داشته باشند عطا فرمائيم، بِفاکِهَةٍ وَ لَحْمٍ: ميوه به جميع انواع آن و گوشت با همه اصناف آن، مِمَّا يَشْتَهُونَ: از آنچه آرزو کنند و بخواهند. تخصيص ذکر اين دو به جهت آنست که از اعظم نعم باشند. خلاصه آنکه ما زياده خواهيم داد به متقيان آنا فانا وقتا بعد وقت آنچه مشتهيات نفسانى آنچه باشد.
کفاية الموحدين- از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده که پست‌ترين اهل بهشت به حسب قدر و منزلت چنان است که اگر جميع جن و انس مهمان او شوند، هر آينه از طعام و شراب، آنقدر نزد او باشد که همه آنها را کفايت نمايد و از نعماى الهى که در نزد او هست چيزى کم نشود «2».
«1» سوره مدثر آيه 39.
«2» کفاية الموحدين ج 4 فصل هيجدهم.
جلد 12 - صفحه 305