اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِن يَرَوا کِسفاً مِن‌َ السَّماءِ ساقِطاً يَقُولُوا سَحاب‌ٌ مَرکُوم‌ٌ (44)
و اگر به بينند پاره‌اي از آسمان سقوط کند ميگويند ابريست بهم پيوسته، اشاره به اينکه اينها از قابليت هدايت افتاده‌اند اگر هر نوع بلائي و مصيبتي و عقوبتي بآنها متوجه شود محملي بر او مي‌تراشند، يا مستند بطبيعت يا اتفاق يا امور ديگري مي‌کنند، حتي اگر آسمان هم بر سر آنها خراب شود ميگويند ابر تيره‌ايست ابدا متنبه نميشوند.
النّاس نيام فاذا ماتوا انتبهوا
چنانچه به چشم خود مي‌بينيم در اينکه تصادفات که همه روزه اتفاق مي‌افتد و در اينکه امراض گوناگون که تمام محکمه‌هاي اطباء و بيمارستان‌ها و دارو خانه‌ها را پر کرده و هر روز چه اندازه تلفات مي‌دهد ابدا متوجه باعمال زشت خود نميشوند و مستند باين فسق و فجورها نمي‌کنند، يا اينکه ميفرمايد: وَ ما أَصابَکُم مِن مُصِيبَةٍ فَبِما کَسَبَت أَيدِيکُم شوري آيه 29.
وَ إِن يَرَوا کِسفاً مِن‌َ السَّماءِ که آسمان بر سر آنها خراب شود.
ساقِطاً مع ذلک متنبّه نميشوند و دست از کفر و شرک و اعمال زشت خود بر نميدارند.
يَقُولُوا سَحاب‌ٌ مَرکُوم‌ٌ ابر بهم پيوسته تيره شديدي است.