اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَذَرهُم حَتّي يُلاقُوا يَومَهُم‌ُ الَّذِي فِيه‌ِ يُصعَقُون‌َ (45)
پس واگذار آنها را تا ملاقات کنند روز خود را آن روزي که در آن روز بصاعقه گرفتار مي‌شدند.
فَذَرهُم وظيفه انبياء تبليغ و دعوت و تبشير و انذار است تا مادامي که احتمال تأثير مي‌رود، و اما پس از يأس که ديگر فائده ندارد و هدايت نمي‌شوند
جلد 16 - صفحه 315
بايد آنها را رها کرد که مستحق عذاب الهي شدند.
حَتّي يُلاقُوا يَومَهُم‌ُ الَّذِي فِيه‌ِ يُصعَقُون‌َ گفتند:
مراد از صاعقه آن نفخه اولي است بدليل قوله تعالي: وَ نُفِخ‌َ فِي الصُّورِ فَصَعِق‌َ مَن فِي السَّماوات‌ِ وَ مَن فِي الأَرض‌ِ إِلّا مَن شاءَ اللّه‌ُ ثُم‌َّ نُفِخ‌َ فِيه‌ِ أُخري فَإِذا هُم قِيام‌ٌ يَنظُرُون‌َ زمر آيه 68، اقول: اينکه امهال تا ماداميست که وجود آنها بر مؤمنين ضرر نداشته باشد و الا بعذابهاي دنيوي هلاک مي‌شوند بعلاوه اينکه کفار و مشرکين که تا آخر دنيا باقي نيستند که نفخه اولي باشد فقط کساني که در آن روز زنده هستند بنفخه هلاک مي‌شوند و معناي صعق من في السموات و الارض موت است که غالبها را خالي مي‌کنند بناء علي هذا معني اينکه مي‌شود که آنها را واگذار تا مرگ دامن آنها را بگيرد و بعذاب الهي گرفتار شوند که همان اول مرگ است، چنانچه در حديث است
(اذا مات إبن آدم قامت قيامته)
اگر مؤمن است در نعم الهي متنعّم و اگر غير مؤمن است بعذابهاي الهي معذب است.