تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوى «6»
ذُو مِرَّةٍ: 1- صاحب محکمى عقل و استقامت. 2- صاحب متانت ديانت و امانت. 3- صاحب صورت نيکو. 4- سليم الجسم از آفات عيوب. 5- مرور کننده در آسمان به رفتن و برگشتن و صعود و نزول.
فَاسْتَوى: پس راست بايستاد بر صورت حقيقيه خود که به آن خلق شده بود بدون صورتى که به آن ممثل مى‌شد در وقت انزال وحى به پيغمبر صلى الله
«1» منهج الصادقين، ج 9، ص 72.
جلد 12 - صفحه 325
عليه و آله مثل صورت دحيه کلبى و غير آن. و استقامت او بر هيئت اصلى خود به جهت اراده حضرت رسالت بود در آنکه او را ببيند به صورتى که به آن مخلوق بود.
در روايت است که هيچ پيغمبرى جبرئيل را به صورت اصلى نديده الا پيغمبر ما صلّى اللّه عليه و آله، که او را دو نوبت به صورت اصلى مشاهده فرمود:
يکى در شب معراج نزد سدرة المنتهى که مقام جبرئيل است، و ديگر در کوه حرا که حضرت خواست او را مشاهده نمايد «1».