تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَساؤُا بِما عَمِلُوا وَ يَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى (31)
بعد از آن از کمال قدرت و وسعت ملک خود اخبار فرمايد:
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ: مر خداى را است ملکيت و مالکيت آنچه در آسمانها است از موجودات علوى، وَ ما فِي الْأَرْضِ: و آنچه در زمين است از کائنات سفليه، يعنى خالق و مالک همه او سبحانه است، و غرض از ايجاد مخلوقات، تعبد ايشان است، چنانچه فرمايد: «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون»، يعنى خلق تمام اشياء براى انسان، و انسان براى طاعت و عبادت، لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَساؤُا: تا جزا دهد آنان را که بد کرده‌اند به مخالفت و
«1» اصول کافى، ج 4، ص 8، ح 15 (ترجمه مصطفوى)
جلد 12 - صفحه 343
معصيت، بِما عَمِلُوا: به عقوبت آنچه عمل کرده‌اند که آن عذاب و عقاب نيران است، وَ يَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا: و پاداش دهد آنانکه نيکوئى کرده‌اند از طاعات و عبادات و خيرات و مبرات، بِالْحُسْنَى: به مثوبت نيکو که آن رياض جنان و نعمت بى‌پايان است.