1- کيفر و پاداش الهى عادلانه است. «أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى»
2- به اتکاى ديگران، خود را گرفتار خلاف نکنيد که آنان بار شما را به دوش نخواهند کشيد. «أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى»
3- در عزل و نصب‌ها، انحرافات بستگان و نزديکان را به پاى مردم نگذاريد.
«1». نساء، 173.
«2». خصال، ص 151.
«3». طور، 21.
«4». کافى، ج 4، ص 315.
جلد 9 - صفحه 335
«أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى»
4- هستى، ميدان تلاش و کار و نتيجه‌گيرى است. «وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى»
5- ما مکلّف به انجام وظيفه‌ايم، نه حصول نتيجه. سعى و تلاش وظيفه ماست.
«إِلَّا ما سَعى»
6- ايمان به بقاى عمل و نظام عادلانه کيفر و پاداش، انسان را در برابر رفتار خود، هم دلگرم و تشويق و هم محتاط و مسئول مى‌کند. «وَ أَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى»
7- هيچ عملى در هستى محو نمى‌شود. «سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى»
8- نيکوکاران در دريافت پاداش کار خود، عجله نکنند. «سَوْفَ يُرى»
9- دنيا، ظرفيّت جزاى کامل را ندارد و بايد قيامتى باشد تا حق مطلب ادا شود.
«ثُمَّ يُجْزاهُ الْجَزاءَ الْأَوْفى»
10- اقدام انسان، با پاداش‌هاى بهترى پاسخ داده مى‌شود. وَفَّى ... الْأَوْفى
11- گرچه در دنيا نيز مجازات‌هايى هست، امّا مجازات کامل در قيامت است.
«الْجَزاءَ الْأَوْفى»
12- قيامت داراى مراحل و مواقف متعدّدى است. (از کلمه «سَوْفَ» و «ثُمَّ» استفاده مى‌شود که مرحله شهود عمل با مرحله جزاى عمل متفاوت است.)