1- در تربيت، از الگو و نمونه‌هاى در دسترس استفاده کنيد. أَ فَرَأَيْتَ ...
2- هم گرايش و علاقه قلبى لازم است و هم کار زياد و هم استمرار آن و نبود هر يک نقص است. ( «تَوَلَّى»، نشانه گرايش نداشتن است، «أَعْطى قَلِيلًا» انتقاد از کم کارى و «أَکْدى» اشاره به استمرار نداشتن است.)
3- در تربيت، نام افراد مهم نيست، بيان روحيات و خصلت‌ها مهم است. الَّذِي تَوَلَّى ... أَعْطى ... أَکْدى
جلد 9 - صفحه 332
4- هر يک از عروج يا سقوط انسان، مراحلى دارد که مرحله اول اعتقادى است، سپس عملى. تَوَلَّى ... أَعْطى قَلِيلًا
5- کسى که نادار است و مقدار کم‌انفاق مى‌کند، قابل ستايش است، «لا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ» «1» ولى اگر فرد دارا و متمکّن به مقدار قابلى کمک نکند، شايسته توبيخ است. «أَعْطى قَلِيلًا»
6- کمى انفاق گاهى حکيمانه است، نظير غذاى کم به کودک که اگر زياد شد موجب ضرر و زيان مى‌شود، ولى گاهى ريشه آن بخل است که مورد انتقاد مى‌باشد. «أَعْطى قَلِيلًا وَ أَکْدى»
7- راه درمان بخل، يادآورى سخاوتمندان و ايثارگران است. أَعْطى قَلِيلًا وَ أَکْدى ...
إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى
8- از کجا مى‌دانيد که آينده فقير مى‌شويد و از حالا بخل مى‌ورزيد. «أَعْطى قَلِيلًا وَ أَکْدى أَ عِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرى»
9- گرچه در کتب آسمانى تحريفاتى صورت گرفته ولى باز هم جاهايى از آنها قابل استناد است. «أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِما فِي صُحُفِ مُوسى»
10- اديان آسمانى، اصول مشترکى دارند. «أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِما فِي صُحُفِ مُوسى وَ إِبْراهِيمَ»
11- با نام بردن از کمالات و خدمات ديگران، به آنان ارج نهيم. «مُوسى وَ إِبْراهِيمَ»
12- در تبليغ و ارشاد از نمونه‌هاى مورد قبول استفاده کنيم. «مُوسى وَ إِبْراهِيمَ» (اين دو پيامبر در عصر بعثت، معروف و شناخته شده بودند.)
13- در تربيت، الگوهاى مثبت و منفى، هر دو را بايد ارائه کرد. أَعْطى قَلِيلًا ...
إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى
14- وفادارى در راه حق، از بزرگ‌ترين کمالات است. «وَفَّى»
«1». توبه، 79.
تفسير نور(10جلدى)، ج9، ص: 333