1- به علم و دانش خود مغرور نشويم و از خداوند هدايت بخواهيم. «رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا ...»
2- نشانهى علم واقعى و رسوخ در علم، توجّه به خدا و استمداد از اوست. «وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ... رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا»
3- محور هدايت و گمراهى، قلب و افکار انسانى است. «لا تُزِغْ قُلُوبَنا»
4- در خط قرار گرفتن خيلى مهم نيست، از خط خارج نشدن بسيار اهميّت دارد.
«بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا ...»
5- هديه و هبهى حقيقى، مخصوص اوست. «إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ»