تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنْتُمْ سامِدُونَ (61)
وَ أَنْتُمْ سامِدُونَ: و شما بازى کنندگانيد و غافلان، يا غنا کنندگان، زيرا مشرکان در وقت قرائت قرآن سرود مى‌گفتند تا مردم را از استماع آن باز دارند،
«1» مجمع البيان ج 5 ص 184.
جلد 12 - صفحه 363
يا شما گردن کشانيد از فرمان حضرت سبحان.
تنبيه: اين مقدمه ثابت شده که آيات قرآنى عبرت به عموم لفظ است نه خصوص سبب، و نيز از جهت اشتراک غائبين با حاضرين عام است تمام مکلفين را تا قيامت؛ بنابراين آيات شريفه خطاب به سرکشان و گردنکشان فرامين حضرت سبحان است در هر عصر و زمان، که آيا از اين قرآن و اخبار امم معذبه مذکوره در آن تعجب مى‌نمائيد بر وجه انکار، و مى‌خنديد از روى استهزاء به احکام آن و بى‌اعتنائى به حوادثات واقعه نزول عذاب و عقاب خداوند منان؛ و گريه نمى‌کنيد از خوف نکبات اعمال، و غافل هستيد از عقبات نکال فواحش و قبايح سرکشان و گردنکشان، که مبادا به ناگهانى، سخط و عذاب الهى شما را فرا رسد.
از ام السلمه رضى اللّه عنها روايت است چون اين آيه آمد اهل صفه بگريستند به مرتبه‌اى که صداى گريه آنان بلند شد. چون حضرت صوت گريه آنها شنيد گريان شد: اصحاب همه به گريه درآمدند، حضرت فرمود: به جهنم نرود هر که از ترس خدا بگريد و به بهشت نرود هر که طاغى و بر معصيت مصر باشد «1».
از ابو خليل مروى است که چون اين آيه آمد: «تَضْحَکُونَ وَ لا تَبْکُونَ»، کسى حضرت رسول را خندان نديد «2».