تا وقتى که انسان هست اختلاف نظر نيز هست و تا اختلاف نظر هست مراجعه به قانون الهى و دين لازم است. پس نمىتوان ادّعا کرد که به دين نيازى نيست.
در اين آيه، کلمهى «تَوَکَّلْتُ» در قالب ماضى و کلمه «أُنِيبُ» در قالب مضارع ذکر شده که شايد بتوان گفت: توکّل برخاسته از ايمانى ثابت ولى انابه در هر روز و هر لحظه لازم است.
کلمه «عَلَيْهِ» و «إِلَيْهِ» مقدّم بر «تَوَکَّلْتُ» و «أُنِيبُ» آمده است، يعنى نه بر ديگرى توکّل کنيد و نه به ديگران مراجعه نماييد.