کلمه‌ى «فاطِرُ» يعنى آفرينش چيزى که قبلًا مشابه نداشته است. البتّه «فطر» در لغت به معناى شکافتن و جدا کردن است و اين تعبير شايد اشاره به اين باشد که زمين و آسمان در آغاز توده‌اى واحد و متراکم بوده است که در اثر انفجار شکافته شده و کرات تفکيک شده‌اند.
واللّه العالم
خداوند را نمى‌شود با هيچ چيز شبيه و همتا دانست. او «حى» است امّا حياتش از حيات همه‌ى موجودات زنده جداست. در بند 71 دعاى جوشن کبير مى‌خوانيم:
«يا حيا قبل کل حى، يا حيا بعد کل حى، يا حى الذى ليس کمثله حى، يا حى الذى لا يشاکله حى، يا حى الذى لا يحتاج الى حى، يا حى الذى يميت کل حى، يا حيا لم يرث الحياة من حى، يا حى الذى يرزق کل حى، يا حى الذى يحيى الموتى، يا حى و يا قيوم لا تأخذه سنة و لا نوم»
اگر تنها به صفت حيات خداوند توجّه کنيم مى‌بينيم خداوند قبل از هر زنده و بعد از هر زنده
جلد 8 - صفحه 380
است، زنده‌اى است که شريک در حيات ندارد، محتاج به زنده‌اى ديگر نيست و همه‌ى زنده‌ها را مى‌ميراند.