تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) رَبَّنا إِنَّکَ جامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ «9» رَبَّنا إِنَّکَ جامِعُ النَّاسِ‌: پروردگارا بدرستى که تو جمع آورنده‌اى مردمان را بعد از مردن ايشان، لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ‌: براى روز حساب و جزائى که هيچ شکى نيست ما را در واقع شدن و تحقق يافتن آن و آنچه در آنست از حشر و نشر و ميزان و ثواب و عقاب؛ و به جهت واضح بودن آن، محل شک و شبهه نخواهد بود؛ زيرا بعد از تصديق و اقرار به يگانگى خلّاق حکيم عليم، لازم آيد اعتقاد و اقرار به معاد و روز جزا، چه بالضروره در اين دنيا مشاهده شود گروهى مؤمن و مطيع اوامر الهى شوند، و بسيارى کافر و فاسق گردند. و نيز عده‌اى از صاحبان قوّت و سلطنت، بر ضعفاء تعدّى و ظلم نمايند و هر چه توانند بجا آرند، و بالاخره هر دو طبقه بميرند؛ چنانچه روز جزا و دادرسى نباشد، هر آينه غايت ظلم، و قبيح، و ساحت کبريائى از آن منزه باشد. پس عقل حکم نمايد به وقوع قيامت و پاداش اعمال. إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ: بدرستى که خداى تعالى خلاف نفرمايد وعده‌اى را که فرموده از بعث و نشر و حساب و جزا به جهت آنکه خلاف وعده، منافى با الهيت است. و التفات از خطاب به غيبت، به جهت اشعار است به اين، و تعظيم موعود. بعد از آن در بيان حال کفار که قلوب آنها منحرف از ايمان شده مى‌فرمايد: تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 24