تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ أُولئِکَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ «10»
إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا: بدرستى که آنانکه کافر شدند به خدا و پيغمبر و دين حق در هر عصر از اعصار و زمانى از ازمان، لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ: هرگز بى‌نياز نگرداند و دفع نکند و باز ندارد آنها را مالهاى ايشان که بدان مى‌نازند، وَ لا أَوْلادُهُمْ: و نه فرزندان ايشان که به وجود آنان افتخار کنند. مِنَ اللَّهِ شَيْئاً:
از عذاب خدا هيچ چيز را، نه در دنيا اگر به محنت و بليّه دچار شوند، و نه در آخرت وقتى ايشان را به جهنم کشند؛ حاصل آنکه بسيارى مال و منال و اولاد، عذاب خدا را از آنها دفع نخواهد کرد. يا اموال و اولاد، بى‌نياز نگرداند آنها را از رحمت و طاعت الهى، يعنى به جاى رحمت و طاعت، مال و اولاد به ايشان نفع نرساند؛ چنانچه به رحمت و طاعت بهره مى‌بردند، اگر ايمان داشتند. وَ أُولئِکَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ:
و آن گروه کافران، ايشانند گيرانه آتش جهنم مانند هيزم که آتش را مى‌افروزد بدنهاى کفار، جهنم را مشتعل گرداند. چنانچه در آيه ديگر فرمايد:
فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ: بپرهيزيد آتشى را که گيرانه آن، مردم و سنگ کبريت مى‌باشد.
تنبيه: آيه شريفه تهديد و تحذير از کفر، و آگاهى است به آنکه کافر اگر در دنيا جاه و جلال و مال و اولاد داشته باشد، هيچيک دافع عذاب الهى نخواهد بود؛ و گيرانه آتش جهنم، بدنهاى آنها مى‌باشد.