پیام‌های تفسیر نور

1- انسان نيازمند قانون است و اين نياز را خدا مى‌تواند برآورده سازد، نه ديگران. «أَمْ لَهُمْ شُرَکاءُ شَرَعُوا لَهُمْ» 2- شريعت بر حقّ تنها با اذن الهى محقق مى‌شود و بدون اذن او هيچ چيز جنبه‌ «1». نهج‌البلاغه، نامه 31. «2». صحيفه سجّاديه، دعاى 16. جلد 8 - صفحه 392 شرعى و الهى ندارد. «ما لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ» 3- بدعت در دين و تشريع قوانين خارج از اذن خدا شرک به اوست. «شُرَکاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ ما لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ» 4- سنّت قطعى خداوند آن است که همه‌ى مردم مهلتى براى نشان دادن جوهره خود داشته باشند. «وَ لَوْ لا کَلِمَةُ الْفَصْلِ» 5- مهلت دادن به منحرفين يک لطف الهى است تا شايد به فکر توبه يا ايمان بيفتند و اگر اين لطف نبود انسان با اولين گناه خود به کيفر نابودى مى‌رسيد. «لَوْ لا کَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ» 6- شرک ظلم است و مشرک ظالم. أَمْ لَهُمْ شُرَکاءُ ... إِنَّ الظَّالِمِينَ‌