نکته‌های تفسیر نور

همان گونه که منحرفين در مسئله رسالت مى‌گفتند: پيامبر بشرى مثل ماست و ادّعاى رسالتش افترا بر خداست، در مسئله امامت نيز چنين نسبتى را دادند. اين آيه مى‌فرمايد: اگر پيامبر بر خدا افترا ببندد ما بر او غضب کرده و بر دل او مهر مى‌زنيم، نظير آنجا که مى‌فرمايد: «لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الْأَقاوِيلِ لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتِينَ» «1» اگر سخنى را به دروغ به ما نسبت دهد، شاهرگش را مى‌زنيم. «بِذاتِ الصُّدُورِ» يعنى افکارى که سينه‌ها را تصاحب کرده است.