1- همان گونه که عطاهاى الهى لطف است، گاهى محروميّتها نيز لطف است.
«لَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبادِهِ لَبَغَوْا»
«1». تفسير الميزان.
جلد 8 - صفحه 403
2- فضل الهى بر اساس مصلحت و حکمت تقسيم مىشود نه بر اساس تمايلات انسان. وَ لَوْ بَسَطَ اللَّهُ ...
3- روابط اجتماعى سالم در گرو زندگى معتدل و در حدّ نياز است. لَوْ بَسَطَ ...
لَبَغَوْا
4- مؤمنان نبايد به خاطر تنگناى معيشت به خداوند سوءظن داشته باشند. «وَ لَوْ بَسَطَ اللَّهُ»
5- رفاه بيش از حد زمينهى طغيان است. لَوْ بَسَطَ ... لَبَغَوْا
6- مشيّت الهى بر اساس حکمت است. «ما يَشاءُ إِنَّهُ بِعِبادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ»
7- رزق مردم حساب و کتاب دارد. «يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ»