تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا وَ يَنْشُرُ رَحْمَتَهُ وَ هُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ «28» وَ هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ‌: و خداى به حق، آن ذاتى است که نازل فرمايد باران را که موجب معيشت ايشان است در قحط و جدب، مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا: بعد از آنکه نوميد شده باشند از آمدن آن، وَ يَنْشُرُ رَحْمَتَهُ‌: و پراکنده مى‌فرمايد رحمت واسعه خود را که برکات باران و منافع آنست، يعنى باران را در جبال و صحارى و بلاد منتشر مى‌گرداند تا منشأ روئيدن نباتات و نشو اشحار شود و اقوات بندگان از آن حاصل گردد. وَ هُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ: و اوست متولى کار بندگان، منشر رحمت و احسان، و مدبر امور ايشان به فرستادن باران در بلاد و اکناف ستوده شده به زبان، يا جزا دهنده ستايش کنندگان. نکته: ذکر (غيث) بر (مطر) به جهت آنست که (مطر) اعم از آنست که موجب نفع باشد يا ضرر، به خلاف (غيث) بارانى است که موجب نفع فقط «1» مستدرک سفينة البحار، ج 6، ص 305. رجوع شود: بحار الانوار ج 49 ص 55، عوائد الايام نراقى ص 81. جلد 11 - صفحه 428 باشد. و وجه انزال آن بعد از قنوط به جهت آنست که داعى شود به شکرگزارى و سپاسدارى منعم حقيقى و اقرب باشد به تعظيم او.