تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ وَ هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ «29»
وَ مِنْ آياتِهِ: و از جمله نشانه‌هاى قدرت و دلايل حکمت، خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: ايجاد آسمانها و زمينهاست، چه آنها به ذات و صفات دلالت صريح دارند بر وجود صانع قادر حکيم. وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ: و آنچه پراکنده است در آسمانها و زمينها از جنس جنبنده. مراد جميع آفريدگان است (از قبيل اطلاق سبب بر مسبب) پس شامل ملائکه و جن و انس و ساير حيوانات باشد. وَ هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ: و او سبحانه بر جمع کردن آنان در عرصه محشر بعد از اماته ايشان، إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ: در وقتى که خواهد توانست، و قدرت دارد و غير او عاجزند و ناتوان؛ زيرا ذاتى که ايجاد فرمود آنان را، البته قادر خواهد بود بر اعاده آنان براى جزا و پاداش.