تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلْ لِلَّذِينَ کَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَ تُحْشَرُونَ إِلى‌ جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمِهادُ «12» تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 26 چون حق تعالى ذکر شآمت عاقبت مکذّبان سابقه را فرمود؛ در عقب آن کفار قريش را تحذير فرمايد: قُلْ لِلَّذِينَ کَفَرُوا: بگو اى پيغمبر مر کسانى را که کافر شدند از صناديد قريش و شماتت نمودند در واقعه احد، سَتُغْلَبُونَ‌: زود باشد که مغلوب شوند در دنيا به نصرت مؤمنان بر آنها وَ تُحْشَرُونَ إِلى‌ جَهَنَّمَ‌: و جمع کرده شوند در آخرت به سوى عذاب جهنم، وَ بِئْسَ الْمِهادُ: و بد آرامگاهى است جهنم، يا بد چيزى تمهيد کرده‌اند براى نفوس خود. «ابن عباس» گويد: مراد اين جماعت، يهود «بنى نضير و بنى قريظة» مى‌باشند. چون حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روز بدر بر مشرکان غالب شد، گفتند: به خدا اين همان پيغمبر است که ما را در تورات وعده داده‌اند و صفت او در کتاب ما مى‌باشد. هميشه منصور است و هرگز مغلوب نشود. پس در صدد برآمدند که ايمان آورند. روز احد که اصحاب را شکست واقع شد، شک نمودند، گفتند: اين، آن پيغمبر نيست. پس نقض عهد نمودند. و زمانى که ابو سفيان با شصت نفر سوار به مدينه آمدند، يهودان کسى را نزد او فرستادند و عهد بستند که متّفقا با حضرت جنگ کنند. حضرت مطلع، آنها را جمع و تحذير فرمود آنچه را که روز بدر، به قريش واقع شد حق تعالى آيه شريفه نازل، و تصديق پيغمبر فرمود و وعده داد به قتل بنى قريظه و اجلاى بنى نضير و فتح مکه و قرار جزيه بر ديگران؛ و اين از دلايل نبوت حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مى‌باشد.