تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِتَسْتَوُوا عَلى ظُهُورِهِ ثُمَّ تَذْکُرُوا نِعْمَةَ رَبِّکُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَ تَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما کُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ «13»
لِتَسْتَوُوا عَلى ظُهُورِهِ: تا راست شويد بر پشتهاى آن مرکوب، ثُمَّ تَذْکُرُوا نِعْمَةَ رَبِّکُمْ: پس ياد کنيد نعمت پروردگار خود را، إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ: وقتى که راست شويد بر آن، يعنى اعتراف کنيد به آن نعمت و بزرگ شماريد آن را و به حمد آن مشغول شويد، وَ تَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي: و بگوئيد منزه است از مشارکت و مماثلت مخلوقات آن خدائى که، سَخَّرَ لَنا هذا: مسخر گردانيد براى ما و رام ساخت اين مرکوب را که کشتى و انعام باشد به مدد رکوب آنها طى بر
جلد 11 - صفحه 458
و بحر نمائيم، وَ ما کُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ: و نيستيم ما مر اين مرکوب را به قوه خود طاقت داشتگان به فرمان و ضبط نمودن آن، و چون دابّه خالى نيست از سرکشى و کشتى از تزلزل و آن مظان اسباب هلاک راکب است، لذا حق تعالى تنبيه مى‌نمايد او را از روز هلاکت و فرمايد که راکب بايد که بعد از تسبيح و تحميد مستعد موت شده اين مقال را گويا شود.