تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِکَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ «14» ترجمه‌ جلوه‌گر شده است از براى مردم دوستى هواى نفس از زنان و پسران و مبلغ‌هاى بسيار از طلا و نقره و اسبان نشاندار و چهارپايان و زراعت اين مايه زندگانى دنيا است و خدا نزد او است خوبى بازگشت.. تفسير مراد از شهوات مشتهيات نفسانى است که مردم بقدرى طالب آنها هستند که گويا شهوات آنها را هم دوست ميدارند و مراد از قنطار چنانچه در مجمع از صادقين عليهما السلام نقل نموده يک پوست گاو پر از طلا است پس اسم مبلغ است و قناطير جمع آنست و مقنطره از صيغ ماخوذه براى مبالغه است که مرسوم است وقتى بخواهند معنائيرا تأکيد کنند صيغه از آن ماده وضع نموده و صفت آن قرار مى دهند مانند الف مؤلف و داهية دهيا و خيل مسومه اسبان نشاندارند يا اسبانى که بچراگاه ميگذارند و انعام شتر و گاو و گوسفند است که همه اينها فانى ميشوند و آنچه نزد خدا است از نعم آخرت باقى است و تمام اين نعم بنحو اتم اکمل اعلى در آنجا موجود است نهايت آنکه خالى از هر عيب و فساد و کثافت و کدورت و کسالت و ملالتى است که براى اينها در دنيا است پس عاقل نبايد مبادله کند آن نعم باقيه عاليه صافيه را باين نعم فانيه دانيه فاسده کاسده مکدره بانواع کدورت و آلوده باصناف‌ جلد 1 صفحه 389 کثافات و فرسوده باقسام بليات.