1- در نهى از منکر ابتدا بايد معروف بهترى را عرضه کرد و سپس تقاضاى ترک منکر را نمود. «جِئْتُکُمْ بِأَهْدى»
2- يکى از راههاى معرّفى مکتب، مقايسه ميان تعاليم مکاتب است. «جِئْتُکُمْ بِأَهْدى» (انبيا در دعوت خود عقل و خرد را مطرح مى‌کردند و مخالفان تقليد و قوميّت‌گرايى را)
3- هدايت برتر ملاک انتخاب است، نه چيز ديگر. «جِئْتُکُمْ بِأَهْدى»
4- با اينکه مى‌دانيم در بت پرستى هدايتى نيست تا دعوت به توحيد هدايت برتر باشد، امّا جدال نيکو اقتضا مى‌کند که براى دعوت به حقّ با مخالفان مماشات کرد. «بِأَهْدى مِمَّا وَجَدْتُمْ»
5- لجاجت که آمد، قدرت تشخيص برتر را مى‌گيرد. بِأَهْدى مِمَّا وَجَدْتُمْ ... کافِرُونَ
6- تحجّر و تعصّب، سبب ناديده گرفتن حقايق است. «بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ»
7- پايان کفر و لجاجت نابودى است. «فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ»
8- کيفر الهى، پس از اتمام حجّت است. جِئْتُکُمْ بِأَهْدى ... إِنَّا ... کافِرُونَ فَانْتَقَمْنا
جلد 8 - صفحه 447
9- انتقام و خشونت در جاى خود با رحمت و رأفت الهى منافاتى ندارد. «فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ»
10- از حوادث تلخ تاريخ عبرت بگيريم. فَانْظُرْ ... عاقِبَةُ الْمُکَذِّبِينَ
11- پايان کار ملاک است، نه جلوه‌هاى زودگذر. «عاقِبَةُ الْمُکَذِّبِينَ»