تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِي بَراءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ «26»
بعد از آن قصه حضرت ابراهيم عليه السلام را فرمايد:
وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ: و ياد بياور زمانى را که گفت ابراهيم عليه السلام، لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ: مر، عمّ خود آذر و قوم خود را وقتى که از غار بيرون آمد و آنها مشغول عبادت اصنام بودند، إِنَّنِي بَراءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ: بدرستى که من بيزارم از آنچه پرستش مى‌کنيد آن را؛ بعد خالق خود را از آن استثنا کرده فرمود: