تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ «29»
بعد از آن ذکر نعمت خود را فرمايد:
بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ: «به سبب کفر و شرک تعجيل در عقوبت ننمودم» بلکه بهرور ساختم اين گروه، وَ آباءَهُمْ: و پدران ايشان را، حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُ: تا زمانى که آمد ايشان را سخن راست و درست که کلمه توحيد يا قرآن است، وَ رَسُولٌ مُبِينٌ: و پيغمبرى آشکارا به معجزات باهره، يا بيان کننده توحيد به آيات بينه.