تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ قالُوا هذا سِحْرٌ وَ إِنَّا بِهِ کافِرُونَ (30)
وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُ: و هنگامى که آمد ايشان را حق به جهت تنبيه آنها از خواب غفلت و جهالت، اقرار به آن ننمودند و به وظايف شکر گزارى اقدام نکردند بلکه انکار و عناد را زياد نمودند. قالُوا هذا سِحْرٌ: گفتند اين قرآن سحر، وَ إِنَّا بِهِ کافِرُونَ: و بدرستى که ما به آن کافر هستيم و باور نداريم که از جانب خدا باشد. پس استخفاف آن نمودند و با رسول آغاز مکابره و معانده نمودند و در کفر افزودند.