تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ (31)
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ: و گفتند چرا نازل نشد، هذَا الْقُرْآنُ: اين قرآن بر تقدير اينکه از جانب خدا باشد، عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ: بر مردى که يکى
جلد 11 - صفحه 468
از دو شهر مکه و طائف بزرگ قدر يعنى صاحب مال و منال و خدم و حشم در نهايت کثرت مانند وليد بن مغيره و عتبه و غير آن از صناديد قريش.
بيان:
اين جماعت از روى جهالت و سفاهت به عقل قاصر خود تصور کردند که منصب جليل القدر نبوت بايد به کسى افاضه شود که سر آمد تمام مردم و جميع زخارف دنيويه از مال و منال و خدم و حشم با او باشد، غافل از آنکه مقام شامخه نبوت نامزد کسى باشد که برگزيده خدا و متخلى به فضائل روحانى و متجلى به انواع کمالات قدسى باشد نه صاحب حشمتى که داراى صفات سيئه و متخلى از اخلاق حسنه و به خبائث کفر و شناعت شرک آلوده شده باشد، لذا حق تعالى در رد قول ايشان فرمايد: