برترى يافتن برخى انسان‌ها بر ديگران دو گونه است:
- يکى برترى در ساختار جسمى، فکرى و استعدادهاست که اين امر سبب احساس نياز به يکديگر و خدمت به همديگر است و بدين وسيله جامعه تشکيل مى‌شود. انسان در اين برترى نقشى ندارد. «رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ»
- نوع ديگر، برترى است که خداوند بر اساس تلاش انسان عطا مى‌کند، نظير آيه: «يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ» «1» که خداوند کسانى را که به سراغ علم و ايمان رفتند برترى مى‌دهد.
وقتى معيشت انسان‌ها در دست خداست، چگونه بعضى انتظار دارند مقام نبوّت با آنان باشد و آنها تصميم بگيرند که وحى بر چه کسى نازل شود؟
تفاوت‌هايى که ميان مردم است بايد سبب پيوستگى و تعاون و استخدام بعضى توسط بعضى باشد، نه سبب استثمار و فخر فروشى و تحقير ديگران. «سُخْرِيًّا» يعنى گروهى از انسان‌ها گروه ديگر را به کار گيرد و آنها را استخدام کند.
«1». مجادله، 11.
جلد 8 - صفحه 451