تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَوْ نُرِيَنَّکَ الَّذِي وَعَدْناهُمْ فَإِنَّا عَلَيْهِمْ مُقْتَدِرُونَ (42) أَوْ نُرِيَنَّکَ الَّذِي‌: يا اگر خواهيم نشان دهيم تو را آنچه را که، وَعَدْناهُمْ‌: وعده داده باشيم ايشان را از عذاب و عقاب در زمان تو مثل واقعه روز بدر، فَإِنَّا عَلَيْهِمْ مُقْتَدِرُونَ‌: پس بدرستى که ما بر عذاب کردن ايشان در حيات تو توانائيم، يعنى بهر حال ايشان عذاب خواهند شد، يا در زمان حيات تو يا بعد از وفات تو. جلد 11 - صفحه 476 مروى است که چون حضرت را اخبار کردند از آنچه بعد از او واقع خواهد شد از فتن عظيمه و ملاحم شديده، اثر اندوه و ملال بر جبين مبارک ظاهر گشت و تا در حيات بود طاقت وجه و اثر ضحک از او مشاهده نشد «1». شيخ طوسى- در امالى از جابر عبد اللّه انصارى روايت نموده در حجة الوداع حاضر بودم، حضرت رسول خطاب به اصحاب فرمود: لا عرفتکم ترجعون بعدى کفار يضرب بعضکم رقاب بعض و ايم اللّه لئن فعلتموها لتعرفنى فى الکثيبة التى تضاربکم ثم التفت الى خلفه او على او على او على ثلثا: يعنى بايد شما را بعد از خود کافر نيابم و بايد بعد از دين برنگرديد و گردن يکديگر را به شمشير نزنيد، پس قسم مى‌خورم به خدا که اگر به زدن گردن هم مشغول شويد بيابيد مرا در آن لشگرى که با شما محاربه کنند، و در عقب خود نگاه کرد على عليه السلام را ديد، سه مرتبه فرمود: يا على، پس جبرئيل نازل و اين آيه را آورد (فاما نذهبن بک فانا منهم منتقمون بعلى ...) «2» چون کفار از اين وعيد و تهديد متنبه نشده عناد و انکار بيشتر نمودند، حق تعالى به رسول خود خطاب فرمود: