تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ إِلاَّ هِيَ أَکْبَرُ مِنْ أُخْتِها وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (48)
وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ: و نشان نمى‌داديم ايشان را بر سبيل تعاقب و ترادف هيچ معجزه که نشانه صحت نبوت حضرت موسى باشد از طوفان و قمل و ضفادع و دم، إِلَّا هِيَ أَکْبَرُ مِنْ أُخْتِها: مگر آنکه بزرگتر بود از مانند آن که پيش از آن نموده بوديم، يعنى مختص بود به نوعى از اعجاز که به آن اعتبار مفصل بود بر آنکه پيش از او واقع شده بود. مراد آنست که هر يک از آيات نه گانه از يکديگر اکبر بودند، وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ: و فرا گرفتيم ايشان را به عذاب قحط و ملخ و قورباغه و غير آن، لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ: تا شايد باز گردند، يعنى به اراده آنکه رجوع کنند از ملت باطل به حق و از ضلالت به هدايت. مراد طلب ايجاد است به اختيار نه بر وجه اجبار، خلاصه چون دانستند که آن آيات عين عذاب ايشان است در مقام استغاثه بر آمده؛