تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنا رَبَّکَ بِما عَهِدَ عِنْدَکَ إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ (49)
وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ: گفتند اى ساحر ماهر. تسميه موسى عليه السلام به ساحر از فرط حماقت آنها بود، يا آنکه چون هميشه او را به اين نام مى‌خواندند به عادت سابقه گفتند اى ساحر ماهر، ادْعُ لَنا رَبَّکَ: بخوان براى ما پروردگار خود را، بِما عَهِدَ عِنْدَکَ: به آنچه عهد کرده نزد تو، يعنى به عهدى که او راست نزد تو و آن استجابت دعا يا کمال ايمان و طاعت، يا منصب نبوت است، چه هر يک از آن مستلزم اجابت دعا باشد، يا ضامن او به رفع عذاب از هر که مهتدى شود، پس در کشف عذاب از ما دعا کن و او را بخوان. إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ: بدرستى
جلد 11 - صفحه 482
که ما هدايت شدگانيم، يعنى اگر عذاب از ما مندفع شود به تو ايمان آوريم و طريق هدايت سلوک کنيم. مراد اين وعد و عهد که به شرط کشف عذاب است بر سبيل سخريه و استهزاء بود و مترتب بر نقض چنانچه فرمايد: