تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلاً إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ يَصِدُّونَ (57)
شأن نزول:
حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله چون آيه «إِنَّکُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ «1» بر قريش تلاوت نمود، بسيار در غضب شدند، ابن الزبعراء گفت: اين مخصوص ما و الهه ما است، يا جميع امم؛ حضرت فرمود: براى شما و همه امم باشد. گفت: به خداى کعبه من دشمن تو شدم، زيرا نه تو ادعا کنى که حضرت عيسى عليه السلام پيغمبر خدا و هميشه مدح او نمائى و مى‌دانى که نصارى او و عزير و ملائکه را ستايش و پرستش کنند، اگر اين جماعت اهل جهنم باشند ما راضى داريم که با الهه خود در جوار ايشان باشيم.
قريش از شنيدن اين مقال خوشحال شدند؛ در حال آيه شريفه نازل شد:
وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا: و چون زده شد به پسر مريم مثلى، يعنى «ابن زبعرى» چون عيسى را مثل زد و مجادله نمود با توبه پرستش نصارى، إِذا قَوْمُکَ مِنْهُ يَصِدُّونَ: آنگاه قوم تو کفار قريش از روى استهزاء و سخريه از آن مثل آواز بلند برداشته اظهار فرح و خوشحالى نمودند.