تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ أَمْ هُوَ ما ضَرَبُوهُ لَکَ إِلاَّ جَدَلاً بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ (58)
وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ: آيا خدايان ما بهترند، أَمْ هُوَ: يا عيسى، هر گاه او گيرانه جهنم باشد الهه ما نيز با او باشند، ما ضَرَبُوهُ لَکَ: نزدند آن مثل را براى تو، إِلَّا جَدَلًا: مگر براى خصومت و ستيزگى نمودن نه براى تميز حق از باطل، بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ: بلکه ايشان گروهيند در جميع احوال مخاصمه کنند و
«1» سوره انبياء، آيه 98.
جلد 11 - صفحه 487
حريص بر لجاجت، چه مراد حق تعالى بتان هستند نه غير، و اينها مغالطه کنند.
و نيز در آيه لفظ «ما تعبدون» ذکر شده و «ما» براى غير ذوى العقول باشد، پس شامل حضرت عيسى و عزير نخواهد بود.
تتمه:
در کافى- ابو بصير روايت نموده که روزى در خدمت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله امير المؤمنين عليه السلام وارد شد، حضرت به او فرمود: تو شبيهى به عيسى بن مريم، اگر نبود به جهت طايفه‌اى از امت من که بگويند در حق تو آنچه گفتند طايفه از نصارى در حق عيسى بن مريم، هر آينه مى‌گفتم در حق تو قولى که سبب شود بر آنکه اگر تو عبور کنى در ميان مردم، خاک قدم تو را بردارند به آن تبرک جويند. پس دو نفر از اعراب «1» و جمعى از قريش در غضب شدند از اين کلام حضرت و گفتند: راضى نشد اين مرد از براى ابن عم خود مگر آنکه مثل زد براى او به عيسى بن مريم؛ پس آيه شريفه نازل شد: «و لما ضرب بن مريم مثلا اذا قومک منه يصدون». «2»