حال کسانىکه بر اساس غير تقوا، دوستانى انتخاب کردهاند، در قيامت چنين است:
- پشيمانى و حسرت که چرا با او دوست شدم. «يا وَيْلَتى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلِيلًا» «2» واى بر من! اى کاش فلانى را دوست خود بر نمىگزيدم.
- دوستان هيچ نقشى براى کمک به يکديگر ندارند. «وَ لا يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً» «3»
- دوستان، دشمن يکديگر مىشوند. «الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ» (آيه مورد بحث)
- به يکديگر لعنت خواهند کرد. «کُلَّما دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَها» «4»
- از يکديگر فرار مىکنند. «يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ» «5»
«1». زخرف، 61.
«2». فرقان، 28.
«3». معارج، 10.
«4». اعراف، 38.
«5». عبس، 34- 36.
جلد 8 - صفحه 472
- گناهان خود را به گردن يکديگر مىاندازند. «لَوْ لا أَنْتُمْ لَکُنَّا مُؤْمِنِينَ» «1»
- از يکديگر برائت دارند. «يا لَيْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَکَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ» «2»