تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُطافُ عَلَيْهِمْ بِصِحافٍ مِنْ ذَهَبٍ وَ أَکْوابٍ وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ (71)
يُطافُ عَلَيْهِمْ: گردانيده شود بر ايشان، بِصِحافٍ مِنْ ذَهَبٍ: به کاسه‌هاى پهن از طلا که براى انواع اطعمه مهيا باشد، وَ أَکْوابٍ: و تنگها که براى اصناف اشربه آماده شده، وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ: و در بهشت است آنچه آرزو کند و ميل نمايد نفسهاى ايشان، وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ: و مستلذ شود چشمها به نظر کردن در آن، وَ أَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ: و شما در بهشت دائم و ثابت باشيد که هرگز زوال و فنا نيابيد و نعم بى‌پايان از شما سلب نشود.
بيان:
محققين فرموده‌اند حق تعالى اخبار فرموده به اين دو کلمه شريفه از نعم بهشتى آنچه را که اگر جميع خلايق مجتمع شوند در وصف آنچه در بهشت است از انواع نعيم و اصناف تکريم، و در اين باب آنچه ممکن باشد ايشان را بسط کلام، هر آينه از اين دو کلمه تجاوز نکنند و اين اعلا درجه فصاحت و بلاغت را محقق سازد.
در کفاية الموحدين- از حضرت صادق عليه السلام مروى است که
جلد 11 - صفحه 496
پست‌ترين اهل بهشت به حسب قدر و منزلت چنان است که اگر جميع جن و انس ميهمان او شوند هر آينه از طعام و شراب آنقدر نزد او باشد که همه آنها را کفايت نمايد و از نعماى الهى که در نزد او هست چيزى کم نشود. و فرمود: هر روز جمعه نعمتهاى ايشان هفتاد برابر مضاعف شود «1».
و در حديث ديگر فرمود: اگر ثقلان يعنى جن و انس نازل شوند بر مؤمن در بهشت و مهمان او شوند در يک بيتى از بيوت، هر آينه آنها همه آنها را کفايت کند. «2»