تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ بَلى وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ يَکْتُبُونَ (80)
أَمْ يَحْسَبُونَ: بلکه گمان مى‌بردند و مى‌پنداشتند بر ما که، أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ: آنکه ما نمى‌شنويم سخن نهانى ايشان را که در دل خود داشتند، وَ نَجْواهُمْ: و سخن آشکاراى ايشان را که با هم مشورت مى‌کردند در باب ابطال حق، بَلى وَ رُسُلُنا: آرى مى‌شنيديم آن را و رسولان ما که ملائکه حفظاند، لَدَيْهِمْ يَکْتُبُونَ: نزديک ايشان و موکل بر ايشان مى‌نوشتند آن را به امر ما و چون اسرار آنها بر ملائکه ما آشکار بود، بر ما که خداونديم چگونه پوشيده مانده باشد. اکثر مفسرين بر آنند که آيه (ام ابرموا امرا) راجع به کفار قريش است معنى آنکه نه چنان است که کفار مکه اطاعت حق کنند، بلکه محکم ساختند امر خود را در ابطال حق و با رسول ما در صدد کيد بر آمدند، پس ما نيز محکم کنندگانيم مکافات عمل ايشان را در دنيا و آخرت، و گمان آنها آنست که ما سخنان سرّ و نجواى ايشان را نمى‌شنويم، کيد و مکر در باره رسول ما نمايند، آرى مى‌شنويم ملائکه ما مى‌نوشتند.