تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) سُبْحانَ رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ (82) سُبْحانَ رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌: منزه و پاک است پروردگار آسمانها و زمينها، رَبِّ الْعَرْشِ‌: پروردگار عرش عظيم، عَمَّا يَصِفُونَ‌: از آنچه وصف مى‌کنند کافران ذات يگانه او را بآنکه صاحب ولد است. تنبيه: ذکر ربوبيت آسمان و زمين و عرش دلالت است بر آنکه اتخاذ ولد از صفت اجسام، و منافى قادريت او سبحانه بر خلق اين اشياء و تدبير آنست، و ذات الهى از جسميت و عوارضات آن منزه و مقدس باشد، پس حق جل و علا جلد 11 - صفحه 502 منزه است از حيث نسبت به ابوت و بنوت، زيرا حق تعالى اجل و اکرم و اعلا از آنست که براى او ولدى و والدى باشد. حضرت باقر عليه السلام فرمايد: (لم يلد و لم يولد) ولد و فرزندى براى او نخواهد بود که وارث ملک و سلطنت او شود، و متولد از چيزى نشده تا از براى او والد و پدرى باشد که شريک در ربوبيت او باشد، و شريکى براى او نيست که معاونت نمايد او را در امر سلطنت. «1»