تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ وَ هُوَ الْحَکِيمُ الْعَلِيمُ (84)
چون بعد از ظهور آيات بينات و حجج واضحات بر حق و حقانيت و اتمام حجت بر وجه اتم و اکمل، هيچگونه اثر و نتيجه‌اى مترتب نگرديد و بر کفر و عناد و لجاج افزودند، لا جرم مستوجب شدند خذلان و مستق شدند نيران را، لذا فرمود: واگذار ايشان را تا روز موعود. پس در اختصاص الوهيت خود فرمايد:
«1» نور الثقلين، ج 5، ص 714، حديث 77.
جلد 11 - صفحه 503
وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ: آن خدائى است که در آسمان معبود ملائکه است، وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ: و در زمين معبود جن و انس، يعنى ذات يگانه او سزاوار پرستش و ستايش است نه غير او، وَ هُوَ الْحَکِيمُ الْعَلِيمُ: و او است حکيم در تدبير خلقان، دانا به مصالح ايشان، پس الوهيت اختصاص به او خواهد داشت.