اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَئِن سَأَلتَهُم مَن خَلَقَهُم لَيَقُولُن‌َّ اللّه‌ُ فَأَنّي يُؤفَکُون‌َ (87)
و هر آينه اگر از آنها سؤال کني کي شما را خلق کرده هر آينه مي‌گويند با تأکيد تمام «اللّه» پس چرا دروغ مي‌بنديد.
وَ لَئِن سَأَلتَهُم مَن خَلَقَهُم البته مي‌دانند که اينکه اصنام آنها مصنوع خود آنها هستند و تراشيده آنها خالق آنها نيستند زيرا قبل از وجود اصنام آنها موجود بودند و صانع اصنام آنها بودند و هکذا پيشينيان آنها لذا با تأکيد نون مشدده لَيَقُولُن‌َّ اللّه‌ُ و پس از اعتراف به اينکه معني چرا قائل به الوهيت آنها مي‌شويد.
فَأَنّي يُؤفَکُون‌َ افک نسبت دروغ بغير دادن مثل نسبت زنا به زن محصنه که عايشه نسبت به ماريه قبطيه داد که اينکه را قذف مي‌گويند و حد شرعي او هشتاد تازيانه است و خداوند در سوره نور از آيه چهارم وَ الَّذِين‌َ يَرمُون‌َ المُحصَنات‌ِ الي آيه 23 وَ لَهُم عَذاب‌ٌ عَظِيم‌ٌ در بيست آيه شرح آن را بيان فرموده و ما هم شرح کرديم و افک در اينکه آيه نسبت الوهيت است به اصنام و ساير آلهه مشرکين که اينکه نسبت کذب محض است.