تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تُعَزِّرُوهُ وَ تُوَقِّرُوهُ وَ تُسَبِّحُوهُ بُکْرَةً وَ أَصِيلاً «9»
لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ: براى آنست که تصديق کنيد اى بندگان به خدا و رسول، يعنى وحدانيت خدا و حقانيت رسول، وَ تُعَزِّرُوهُ: و نصرت کنيد پيغمبر را و تقويت نمائيد دين او را به تمام جهات از دست و زبان و مال و جان، وَ تُوَقِّرُوهُ: و بزرگ داريد فرمان او را، يعنى اطاعت امر او را نمائيد و عظمت در باره اوامر و نواهى او قائل شويد، وَ تُسَبِّحُوهُ بُکْرَةً وَ أَصِيلًا: و به پاکى و
جلد 12 - صفحه 149
پاکيزگى ياد کنيد او را، يعنى نماز بگذاريد براى او در صبح و شام، يا تنزيه نمايد ذات کبريائى را از اوصاف نالايق بر سبيل دوام. ابن عباس نقل نموده که مراد نماز صبح و ظهر و عصر، و نزد بعضى صبح و عشائين است.
تبصره: آيه شريفه دال است بر تعظيم و توقير حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و اله، زيرا جلالت شأن آن وجود مقدس به مرتبه‌اى است که فوق عالم امکان و علت غائى ماسوا و رهنماى کل بشر از وادى ضلالت به شاهراه سعادت و خاتم النبيين است، بنابراين حرمت نبى و توقير و تعظيم آن حضرت لازم است نسبت به نام شريف او و حديث او و سنت او و شنيدن اسم او و سيرت او و معامله با اهل بيت او، تمام داخل است در پاس احترام و توقير و تعظيم آن سرور.
شأن نزول: پس از منع کفار حضرت را از دخول مسجد الحرام، حضرت، اصحاب را در زير درخت جمع و ايشان را به تجديد بيعت امر نمود، اصحاب به رغبتى تمام دست بر دست پيغمبر نهاده بيعت کردند که تا زمان موت پيروى نمايند و مخالفت نکنند، و به جهت کمال رغبت ايشان بود که اين بيعت مسمى شد به بيعة الرضوان و آيه شريفه نازل شد: