نکته‌های تفسیر نور

«اعراب» به باديه‌نشينان جامعه‌گريز و دور از فرهنگ گفته مى‌شود. شکّى نيست که اينان در مقابل شهرنشينان نيستند، بلکه کسى که از فرمان پيامبر سرپيچى کند، به نوعى از فرهنگ و تمدّن به دور است. کسانى که به جبهه نمى‌روند، با بهانه‌هايى فرار خود را توجيه مى‌کنند: گاهى مى‌گويند: هوا گرم است. «لا تَنْفِرُوا فِي الْحَرِّ» «1» گاهى مى‌گويند: تعداد دشمن زياد و توان ما کم است. «لا طاقَةَ لَنَا» «2» گاهى مى‌گويند: خانه‌هاى ما در و ديوار و حفاظى ندارد و ما نگرانيم. «إِنَّ بُيُوتَنا عَوْرَةٌ» «3» گاهى مى‌گويند: مى‌ترسيم با نگاه به دختران رومى (در جنگ تبوک)، گرفتار فتنه و گناه شويم. پس ما را با فرمان شرکت در جنگ، به فتنه نيانداز. لا تَفْتِنِّي‌ ... «4» گاهى مى‌گويند: اموال و دارايى و خانواده، ما را گرفتار کرده و مانع حضور ما در جنگ شده‌ «1». توبه، 81. «2». بقره، 249. «3». احزاب، 13. «4». توبه، 49. جلد 9 - صفحه 124 است. «شَغَلَتْنا أَمْوالُنا وَ أَهْلُونا» معمولًا جهادگريزان، ترس را در قالب احتياط، حرص و طمع را در قالب تأمين آينده، ضعف نفس را با شرم و حيا، سستى و بى‌عُرضگى را در قالب زهد و ضعف و ناتوانى خود را به قضا و قدر الهى و رضايت به خواست خدا توجيه مى‌کنند.