تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أُولئِکَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ «22» أُولئِکَ‌: آن گروه کافرين به آيات الهى، و قاتلين انبياء و آمرين به قسط را، يا آنانکه راضى بودند به عمل ايشان، الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ‌: کسانيند که تباه و فاسد و نيست شد عملهاى آنها که ادعا مى‌نمودند به خيال خود، فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ: در دنيا و آخرت. اما در دنيا به اينکه کسى ستايش ايشان نکند، بلکه لعنت بر آنها نمايد و مال و جان آنها محفوظ نيست؛ اما در آخرت آنکه ثواب و اجر بر آن مترتب نشود، بلکه عذاب بر آنها وارد آيد. وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ‌: و نيست مر ايشان را روز قيامت هيچ يارى کننده که عذاب را از «1» اصول کافى، کتاب الايمان و الکفر، جلد 2 صفحه 299، باب اختتال الدّنيا بالدّين. تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 49 ايشان دفع نمايد. تذکره: «سيد بن طاوس» روايت نموده: در سوره شصت و ششم زبور مکتوب است که: اى داود عليه السّلام، بخوان بر بنى اسرائيل خبر مردى را که مطيع او شدند تمام روى زمين. چون مستقل شد، سعى کرد به فساد، و حق را خاموش و باطل را ظاهر کرد؛ دنيا را عمارت و قلعه‌ها ساخت و اموال جمع نمود. پس ناگاه در عين عيش و نعمت، وحى فرمودم به زنبورى که روى او را بگزد. پس زنبور داخل شد در وقتى که وزراء و اعيان او حاضر بودند، نيشى به صورت او زده فورا ورم نموده، خون و چرک از رويش جارى و گوشت صورتش را فاسد کرد به حدى که از تعفن، کسى نزديک او نتوانست برود، تا آنکه مرد و جثه او را بى‌سر دفن کردند. اگر آدميان را عبرتى بود، اين قصه ايشان را از مخالفت من باز مى‌داشت، لکن مشغول به لهو و لعب شده‌اند؛ پس واگذاريد آنها را تا امر من به ايشان برسد، و من ضايع ننمايم اجر نيکوکاران را، سبحان خالق النّور. «1»