تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ کانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ کَفَرْتُمْ بِهِ وَ شَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى مِثْلِهِ فَآمَنَ وَ اسْتَکْبَرْتُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ «10»
«1» تفسير منهج الصّادقين، ج 8، ص 311، چاپ کتابفروشى اسلاميّه. (با اختلاف مختصرى در متن)
جلد 12 - صفحه 72
قُلْ أَ رَأَيْتُمْ: بگو اى پيغمبر آيا چگونه مى‌بينيد و مى‌دانيد، إِنْ کانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ: اگر باشد قرآن از جانب خدا، وَ کَفَرْتُمْ بِهِ: و کافر شده باشيد به آن، وَ شَهِدَ شاهِدٌ: و گواهى داده باشد شاهدى، مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى مِثْلِهِ: از اولاد يعقوب عليه السّلام که اعلم آنها باشد بر آنچه مانند قرآن است در مصدقيت توحيد و نبوت و وعد [و] وعيد که کتاب تورات باشد، فَآمَنَ وَ اسْتَکْبَرْتُمْ: پس ايمان آورده باشد به آن و سرکشى کرده باشيد شما بدان و ايمان نياوريد، در اين صورت آيا شما ظالم نخواهيد بود، إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ: بدرستى که خداى تعالى هدايت نفرمايد به اجبار گروهى را که ظلم کردند به نفسهاى خود به سبب کفر و شرک بلکه در وادى خذلان وامى‌گذارد به جهت فرط عناد و انکار و عدم تأمل و تفکر در دلايل قرآن.
بيان: آيه شريفه در محاجه‌اى است که ميان حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله و قريش واقع شد، و مراد به شاهد حضرت موسى کليم اللّه است که بر مثل قرآن- کتاب آسمانى- يعنى تورات گواهى داده، پس معنى آنست که: اگر قرآن از نزد خدا باشد و شما بدان ايمان نياورده باشيد و حضرت موسى عليه السّلام گواهى داده باشد بر تورات که مشتمل بر اوصاف من و صدق نبوت و کتاب من است و به آن ايمان آورده و شما سرکشى کنيد و بدان ايمان نياوريد، آيا شما ظالم نيستيد، يعنى البته شما ظالم خواهيد بود.
«شأن نزول»: جمعى از قبايل عرب ايمان آوردند، بنو عامر و غطفان و جمعى
جلد 12 - صفحه 73
گفتند: اگر در اسلام خيرى بودى ايشان بر ما در اسلام سبقت نکردى بلکه ما بر آنها پيشى گرفتى در اسلام؛ آيه نازل شد: