اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ مِن قَبلِه‌ِ کِتاب‌ُ مُوسي إِماماً وَ رَحمَةً وَ هذا کِتاب‌ٌ مُصَدِّق‌ٌ لِساناً عَرَبِيًّا لِيُنذِرَ الَّذِين‌َ ظَلَمُوا وَ بُشري لِلمُحسِنِين‌َ «12»
و از پيش از اينکه قرآن کتاب موسي که توراة باشد پيشوا و رحمت بود و اينکه کتاب که قرآن باشد تصديق ميکند بلسان عربي براي اينکه انذار کند کساني را که ظلم کردند و بشارت دهد احسان کنندگان را.
جلد 16 - صفحه 142
وَ مِن قَبلِه‌ِ کِتاب‌ُ مُوسي که پيش از قرآن الواح توراة بر موسي نازل شد در ميقاتگاه.
إِماماً وَ رَحمَةً امام کسي را گويند که ديگران باو اقتدا کنند و اقتدا به کتاب موسي عمل بدستورات او است و رحمت تفضل الهي است بامت موسي که ميفرمايد:
أَخَذَ الأَلواح‌َ وَ فِي نُسخَتِها هُدي‌ً وَ رَحمَةٌ لِلَّذِين‌َ هُم لِرَبِّهِم يَرهَبُون‌َ اعراف، آيه 153.
وَ هذا کِتاب‌ٌ قرآن مجيد مُصَدِّق‌ٌ که تصديق انبياء سلف را ميکند که اگر قرآن مجيد نبود ما دليلي بر نبوت احدي از آنها نداشتيم زيرا تواتر يهود سه مرتبه منقرض شد و تورات از بين آنها برداشته شد و اختلاف اناجيل هم خود موجب زوال علم است بالاخص کفرياتي که در آنها هست.
لِساناً عَرَبِيًّا که اهل حجاز بفهمند و هر پيغمبري بلسان قوم خود مبعوث شد که ميفرمايد:
وَ ما أَرسَلنا مِن رَسُول‌ٍ إِلّا بِلِسان‌ِ قَومِه‌ِ ابراهيم آيه 4، اينکه قرآن مجيد نزولش براي اينکه بود که:
لِيُنذِرَ الَّذِين‌َ ظَلَمُوا چه ظالم بدين مثل کفر و شرک و ضلالت، و چه ظالم بنفس طغيان و سرکشي و فسق و فجور، و چه ظالم بغير، بانبياء و ائمه و مؤمنين، چه ظلم جاني يا عرضي يا مالي، و انذار آنها تخويف از عذاب‌هاي دنيوي و اخروي است.
وَ بُشري لِلمُحسِنِين‌َ اينکه هم چه احسان بدين ايمان اسلام، و چه احسان بنفس تقوي و عمل صالح، و چه احسان بغير جانا و مالا و عرضا باحترام و تکريم و تواضع و غير اينها سپس محسنين را تفسير ميفرمايد: