اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن‌َّ الَّذِين‌َ قالُوا رَبُّنَا اللّه‌ُ ثُم‌َّ استَقامُوا فَلا خَوف‌ٌ عَلَيهِم وَ لا هُم يَحزَنُون‌َ «13»
محققا محسنين کساني هستند که گفتند پروردگار ما خداي متعال است پس از آن استقامت ورزيدند پس آنها نيست از براي آنها خوفي از عذاب و نيستند آنها
جلد 16 - صفحه 143
محزون از کوتاهي ثواب.
إِن‌َّ الَّذِين‌َ قالُوا رَبُّنَا اللّه‌ُ منحصرا پروردگار ما اللّه است که هيچگونه شرکي در آنها نيست نه شرک ذاتي نه صفاتي نه افعالي و نه عبادتي و نه نظري.
ثُم‌َّ استَقامُوا استقامت در دين اينکه است که هيچگونه لغزشي و کوتاهي در امر دين نداشته باشند و اينکه امر بسيار مشکلي است که از پيغمبر اکرم رسيده که فرمود:
شيّبتني سورة هود لمکان قوله: فَاستَقِم کَما أُمِرت‌َ وَ مَن تاب‌َ مَعَک‌َ
آيه 14، زيرا استقامت در دين اينکه است که هيچگونه واجبي از او ترک نشود و هيچگونه حرامي مرتکب نشود نه در عقايد لغزش داشته باشد و نه در اخلاق و نه در افعال و اينکه معني منطبق نمي‌شود مگر در معصوم.
فَلا خَوف‌ٌ عَلَيهِم نه از عقوبات دنيوي و نه از عذاب‌هاي اخروي در کمال امن و امان هستند.
وَ لا هُم يَحزَنُون‌َ از هيچگونه خير و ثوابي از آنها دريغ نميفرمايد که موجب حزن آنها شود حتي در حق بستگان بآنها و دوستان آنها و شيعيان آنها که داراي مقام شفاعت و مقام محمود ميشوند.