اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَلَمّا رَأَوه‌ُ عارِضاً مُستَقبِل‌َ أَودِيَتِهِم قالُوا هذا عارِض‌ٌ مُمطِرُنا بَل هُوَ مَا استَعجَلتُم بِه‌ِ رِيح‌ٌ فِيها عَذاب‌ٌ أَلِيم‌ٌ «24»
پس چون ديدند آن عذاب را ابري که آمد در وادي‌هاي آنها گفتند اينکه ابري است که باران بر ما مي‌بارد بلکه اينکه آن چيز است که شما طلب تعجيل او را ميکرديد باو بادي است که در او عذاب دردناک است. خداوند باد را فرستاد که ميفرمايد:
وَ أَمّا عادٌ فَأُهلِکُوا بِرِيح‌ٍ صَرصَرٍ عاتِيَةٍ سَخَّرَها عَلَيهِم سَبع‌َ لَيال‌ٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيّام‌ٍ حُسُوماً فَتَرَي القَوم‌َ فِيها صَرعي کَأَنَّهُم أَعجازُ نَخل‌ٍ خاوِيَةٍ فَهَل تَري لَهُم مِن باقِيَةٍ الحاقة آيه 6 الي 8.
فَلَمّا رَأَوه‌ُ چون آنچه استعجال ميکردند ديدند عارِضاً ابر تيره‌اي را ميگويند سياه و ظلماني.
مُستَقبِل‌َ أَودِيَتِهِم آمد تمام مراکز آنها را از منازل و مزارع و باغستانهاي آنها را فرو گرفت اينها بسيار خشنود شدند چون گرفتار خشک سالي بودند.
قالُوا هذا عارِض‌ٌ مُمطِرُنا گفتند: اينکه ابر باران شديد دارد تمام مزارع و باغستانهاي ما را مشروب ميکند و نهرها و رودخانه‌ها و چشمه‌ها و چاههاي ما پر آب ميشود لکن چنين نيست.
بَل هُوَ مَا استَعجَلتُم بِه‌ِ که گفتيد بحضرت هود: فَأتِنا بِما تَعِدُنا حال آمد.
رِيح‌ٌ فِيها عَذاب‌ٌ أَلِيم‌ٌ که از صبح روز اول تا شام روز هشتم شب و روز پي در پي که معني حسوما است آن هم تند و سخت که معناي صرصر است که در اينکه باد عذاب دردناک است سپس بيان عذاب اليم را ميفرمايد:
154