اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
تُدَمِّرُ کُل‌َّ شَي‌ءٍ بِأَمرِ رَبِّها فَأَصبَحُوا لا يُري إِلاّ مَساکِنُهُم کَذلِک‌َ نَجزِي القَوم‌َ المُجرِمِين‌َ «25»
درهم کوبيد هر چيزي را بامر پروردگارش پس صبحگاه آنها ديده نميشد مگر زمين که در او ساکن بودند همين نحو جزا ميدهيم قوم مجرمين را.
تُدَمِّرُ کُل‌َّ شَي‌ءٍ تمام آنها مثل چوب خشک روي زمين افتادند که گفتند:
باد آنها را بلند ميکرد ميکوفت بکوه و عمارات تمام اشجار و مزارع آنها از بين رفت عمارات آنها خراب شد.
بِأَمرِ رَبِّها که باد مأمور بامر پروردگار بود شعور و ادراک داشت.
فَأَصبَحُوا يعني چون صبح روز نهم شد ديگر اثري از آنها باقي نماند لا يُري إِلّا مَساکِنُهُم فقط مساکن خراب شده آنها ديده ميشد.
کَذلِک‌َ نَجزِي القَوم‌َ المُجرِمِين‌َ تهديد است که اينکه نحو عذابها خصيصه آنها نيست بلکه هر قومي که مجرم شدند باين نحوها گرفتار ميشوند و جزا داده ميشوند.