1- نزول قهر خداوند، پس از اتمام حجت است. أُبَلِّغُکُمْ ... رِيحٌ فِيها عَذابٌ
2- برخى ابرها، بارانزا نيستند، بلکه سبب وزش طوفانهاى سخت و هولناک مىشوند. مشرکان با ديدن ابرها گفتند: «هذا عارِضٌ مُمْطِرُنا» امّا حضرت هود فرمود: بَلْ هُوَ ... رِيحٌ فِيها عَذابٌ
جلد 9 - صفحه 45
3- طبيعت، هم مسير لطف خداست، «أَرْسَلْنَا الرِّياحَ لَواقِحَ» «1» و هم مىتواند وسيله قهر خداوند باشد. «رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ»
4- عذاب اليم، مخصوص آخرت نيست، در دنيا نيز ممکن است، رخ دهد. «رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ»
5- اگر قهر خدا فرا رسد، هيچ چيز مانع آن نيست. «تُدَمِّرُ کُلَّ شَيْءٍ»
6- حرکت ابر و بادها نيز تصادفى نيست، بلکه با فرمان الهى است. «بِأَمْرِ رَبِّها»
7- آثار بجامانده از مجرمان، نمايشگاه عبرت است. «لا يُرى إِلَّا مَساکِنُهُمْ»
8- قلع و قمع مجرمان، سنّت الهى است. «کَذلِکَ»
9- عامل هلاکت مردم، رفتار خودشان است. «نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ»