1- قرآن، از همين حروف الفبا که در اختيار همه است تأليف يافته و به تدريج نازل شده است. «حم، تَنْزِيلُ الْکِتابِ»
2- فرستادن کتاب و قانون از بزرگترين نعمتهاى الهى است. لذا قبل از نعمت آسمانها و زمين نام آن آمده است. «تَنْزِيلُ الْکِتابِ»
«1». يس، 1- 2.
«2». بقره، 129.
«3». بقره، 2.
جلد 8 - صفحه 513
3- در شيوهى تبليغ بايد اول جايگاه قرآن روشن شود، سپس از تذکّرات و دستورات آن پيروى شود. تَنْزِيلُ ... الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ
4- قرآن هم اصالت دارد، «مِنَ اللَّهِ» هم مصونيّت. «الْعَزِيزِ»
5- نظام تشريع و تکوين از يک مبدأ هستند و با يکديگر هماهنگاند. تَنْزِيلُ الْکِتابِ ... إِنَّ فِي السَّماواتِ ...
6- مطالعه در طبيعت براى خداشناسى، مورد تشويق قرآن است. «إِنَّ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِلْمُؤْمِنِينَ»
7- نه فقط آيات قرآن، بلکه صفحاتِ کتاب طبيعت، براى مؤمنان آيه و نشانه است. «السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِلْمُؤْمِنِينَ»